14 Μαΐου 2009 * αρ. Φύλλου.007                                   epnm.gr/online_news

Καταγγελία του Πειραϊκού συλλόγου Κινητικά Αναπήρων

Εξω από τις τράπεζες οι κινητικά ανάπηροι

«Καθορισμός όρων ασφαλείας καταστημάτων πιστωτικών ιδρυμάτων» τιτλοφορείται η απόφαση 3015/30/6 του ΥΠΕΣΔΑ, που εμπεριέχει δέσμη μέτρων για την ασφαλέστερη λειτουργία των τραπεζών. Η μαρκογιαννάκειας (προφανώς) έμπνευσης απόφαση έχει ως φερόμενο στόχο την προστασία των τραπεζών από φερόμενους ληστές.

Επί της ουσίας της, όμως, αυτοί που άμεσα αποκλείονται από τα... τραπεζικά ενδότερα είναι οι άνθρωποι με κινητικές αναπηρίες και δη οι χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου! Ο αποκλεισμός των κινητικά αναπήρων είναι απερίφραστος. Απόλυτος. Τον επιβάλλει η εντολή της υπουργικής απόφασης προς όλες τις τράπεζες, να διαθέτουν αποκλειστικά και μόνον περιστρεφόμενες θύρες εισόδου (§ ε και η του άρθρου 2), απαγορεύοντας την υφιστάμενη έως σήμερα εναλλακτική συμβατική είσοδο με ανοιγόμενα ή συρόμενα φύλλα. «Είναι δυνατόν το κράτος, που διοργάνωσε προ πενταετίας Παραολυμπιακούς Αγώνες, να θεσπίζει εμμέσως πλην
σαφώς σωματικά κριτήρια πρόσβασης των πολιτών σε χώρους συναλλαγών;», αναρωτιέται άναυδος ο πειραϊκός σύλλογος κινητικά αναπήρων, μιλώντας για πλήρη αντίθεση της απόφασης «με τη διεθνή και εγχώρια νομοθεσία για την ίση μεταχείριση των πολιτών».

Σκωπτικότερος ο ειδήμων σε θέματα προσβασιμότητας αρχιτέκτονας Μ. Πόλης επισημαίνει ότι «στο νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ προβλεπόταν τουλάχιστον ξεχωριστή είσοδος και για τους μαύρους. Στην Ελλάδα του 2009 καμία είσοδος για τον χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου!».

Αντί επιλόγου: Παραμένει ζητούμενο το εάν οι «περιστρεφόμενες θύρες» θα αποτρέψουν ληστείες. Βέβαιον είναι ότι αποκλείουν ολοσχερώς την πιθανότητα να γίνει κάποια στιγμή στη χώρα μας (ομολογουμένως θα αποτελούσε είδηση) η πρώτη ληστεία τράπεζας από χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου. «Οξω από την τράπεζα» προληπτικώς, διά της φυγοκέντρου των περιστρεφομένων θυρών της...

Α. ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=44028

Ο Α.Σ.Α.με.Α "Λιμναίοι" Ν. Καστοριάς

Θα λάβει μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στοίβου που γίνεται στην Αθήνα στις 19, 20, 21, και 22 Μαΐου στο Ο.Α.Κ.Α. στα παρακάτω αθλήματα

"δίσκο - ακόντιο - σφαίρα" με τους εξής Αθλητές

-Καφές Δημήτριος

-Δημοσθένης Αθανάσιος

-Παπαστέργιος Θωμάς

Στο δρόμο των

200m, 400m, 5000m με τους αθλητές

-Καφέ Θεόδωρο

-Τοκατλίδη Ευστάθιο

προπονιτής -κ. Ρήστας Δημήτριος

Ευχόμαστε σε όλους τους αθλητές μας

Καλή Δύναμη!

Δυο λαλούν και τρεις... γράφουν

Υπεύθυνος διαδικτυακού τόπου: Νικόλαος Πράτσας

Διευθύνων Σύμβουλος: Γεώργιος Κορακιανίτης

Υπεύθυνη εφημερίδας: Χρύσα Φλωροπούλου

Διεθνής reporter: Szabina Drenkó

Συνεργάτης: Γιασεμή Ζέππου

Διαχειριστής ιστοσελίδας και εκδότης: E-pNm

Αγαπητό μας ημερολόγιο…

Πρώτα απ’ όλα, ας ευχηθούμε στο μέλος μας, Δημοσθένη Μηχάλη (seven7 για το forum μας) χρόνια πολλά για τα γεννέθλιά του και ότι επιθυμεί στην αγκαλιά του να το ‘βρει! Φυσικά, δεν θα τον αναγκάσουμε να πάει ξανά σχολείο. Αν και τον “πιέσαμε” να γράψει άρθρο και να μας το παραδώσει, κάτι σαν έκθεση για το σχολείο. Να ζήσεις Δήμο και όλα πάνε καλά!

Επίσκεψη από το εξωτερικό. Η διεθνής ρεπόρτερ μας, Szabina Drenkó, ήρθε στις 2 Μαΐου στην Ελλάδα με το αεροπλάνο από την Ουγγαρία για δύο βδομάδες για να επισκεφτεί την υπόλοιπη ομάδα της Κοινότητας. Έχει κλείσει ήδη μια βδομάδα στο πλευρό μας, και της μαθαίνουμε την ελληνική κουλτούρα, πολιτισμό, συνήθειες κτλ όπου οφείλει ένας Έλληνας να εκτελεί στην καθημερινότητά του. Μου υποσχέθηκε ότι επιστρέψει πίσω στην Ουγγαρία, θα μας γράψει ένα άρθρο όπου θα περιγράφει τις εντυπώσεις της από την Ελλάδα και από το ΤΙ αποκόμησε από εμάς!

Όσο για την πορεία του πόσο σεβαστή είναι η υγεία στην Ελλάδα, φαίνεται από την πρωτοσέλιδη Καταγγελία. Καλή σας ανάγνωση.

Μήνυμα από τον Υπερεκδότη όλων των εκδοτών

Προς όλους όσους μας διαβάζετε. Βοηθήστε την Κοινότητά μας να γίνει πιο δυνατή και πιο γνωστή στους κύκλους των νεφροπαθών, μεταμοσχευμένων όχι μόνο νεφρού και λοιπών ασθενών και μη. Ώστε η φωνή μας να ακουστεί και φυσικά δώστε ευκαιρία στη δική σας φωνή και γνώμη να ακουστεί. Το φύλλο της Κοινότητας δεν παραμένει μόνο δημοσιευμένο, αλλά μετά από την δημοσίευσή του αποστέλλεται σε όλους τους συλλόγους, συνδέσμους και λοιπούς φορείς που ασχολουνται με την υγεία. Αυτό μπορεί να γίνει απλά γράφοντας μια σκέψη σας, και εμείς να την δημοσιεύουμε είτε επώνυμα είτε ανώνυμα, ανάλογα με το τι επιθυμεί ο καθένας. Ελπίζουμε στην ανταπόκρισή σας, ώστε η Κοινότητά μας να γίνει πιο δυνατή και πιο μεγάλη.

Με εκτίμηση

Εκ του E-pnm

O Αθλητισμός των νεφροπαθών.

Ο αθλητισμός των νεφροπαθών στην Ελλάδα είναι πολύ παλιά ιστορία , αν θυμάμαι καλά πρωτεργάτες και από τους πρώτους αθλητές που λάμπρυναν με την παρουσία τους στους αγώνες εντός και εκτός Ελλάδας είναι ο Παναγιώτης Μαντέλος και η Αθανασία Μπότσα σήμερα Αθλητές του Συλλόγου Δρομέα, ίσως να υπάρχουν και άλλοι αλλά εγώ δεν του ξέρω, το 1999 μια παρέα από νεφροπαθείς στήσανε τον πρώτο επίσημο Αθλητικό Σύλλογο Νεφροπαθών, Σ.Α.Ν (Σύλλογος Αθλούμενων Νεφροπαθών μια αξιόλογη προσπάθεια που βάση της ιδρυτικής τους διακήρυξης ήτανε το τρίπτυχο Αθλητική παρουσία,  Κοινωνική παρέμβαση, Πολιτιστική έκφραση, μέχρι κάποια χρόνια όλα κυλούσανε πραγματικά πολύ όμορφα 1^οι Πανευρωπαϊκοί Αγώνες Αθήνα Οκτώβριος του 2000 που από εκεί έγινα μέλος, αγώνες που πραγματικά θα μείνουν στην ιστορία για την άψογη διοργάνωση, σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις ο σύλλογος ήτανε παρόν , τηλεφωνικές κάρτες που προωθούσανε την ιδέα δωρεάς οργάνων και άλλα πολλά που θα τα βρείτε στην ιστοσελίδα www.san.gr , αυτά την πρώτη περίοδο και να μου επιτρέψετε να χωρίσω σε δύο μεγάλες περιόδους την λειτουργία και του Συλλόγου αλλά και όλου του αθλητισμού των νεφροπαθών, η δεύτερη περίοδος αρχίζει με την ένταξη του Συλλόγου και γενικά των Αθλητικών Συλλόγων νεφροπαθών στον Αθλητικό Νόμο 2725/1999 που μπαίναμε δύστυχος στον πρωταθλητισμό, με έπαθλο μετά τους Πανελληνίους Αγώνες και όσοι περνούσανε τα όρια για να πάνε πλέον στους  Πανευρωπαϊκούς ή στους Παγκόσμιους χρήματα , εκτός δηλαδή από κάποιο μετάλλιο περνάνε και χρήματα, κάτι που δεν γίνετε σε άλλη χώρα, και εκεί άρχισε δύστυχος κατά την άποψη μου  η μεγάλη κατρακύλα αυτού που λέμε αθλητισμός των νεφροπαθών, θα μπορούσα να γράψω και με ονόματα αλλά βλέπεται ότι σε κάποια φάση στήθηκε μια βιομηχανία με αγωγές , οπότε θα μείνω εδώ. Αφορμή πείρα να σας γράψω αυτά τα λίγα από την επιστολή διαμαρτυρίας του Γεωργίου Καπίρη, που σε πολλά συμφωνώ αλλά θέλω να μείνω σε κάτι «γιατί και εγώ να τον στηρίξω με την συμμετοχή μου……» αυτό το ερώτημα με βασάνιζε πολύ πριν με κάποια πράγματα πού είδα σαν μέλος του Συλλόγου Αθλούμενων Νεφροπαθών, ξέρεις κάτι και στο λέω σαν πρόταση σε εσένα άλλα και σε όλους που θα διαβάσουν το άρθρο  να ασχολείσθε με τον Αθλητισμό είναι υγεία και ιδιαίτερα γι εμάς τους νεφροπαθείς αλλά μακριά από Δ.Σ εκλογές εν ολίγοις να ασχολείσθε για την πάρτη σας και για την υγεία σας. Υπάρχουν  3 Σύλλογοι στην Αθήνα ο Σ.Α.Ν www.san.gr , O Δρομέας   http://www.o-dromeas.gr/ , Οι Λέοντες του Πειραιά που δεν έχω βρει στοιχεία, και στην Κρήτη  ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ Α.Μ.Ε.Α.

 «ΤΑΛΩΣ» ΚΡΗΤΗ

ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 28, ΤΚ 71 304, ΔΕΙΛΙΝΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΚΡΗΤΗ

ΤΗΛ. / ΦΑΞ 281-0252421, talos1@otenet.gr

Πρόεδρος Σωματείου : Επιτροπάκης Πάρις.

Τελειώνοντας θα ήθελα να διευκρινίσω ότι η απόψεις του άρθρου εκφράζουν μόνο εμένα.  

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι!

Για μια ακόμα φορά , κάτι άλλο ξεκίνησα να γράφω και αλλού κατέληξα...Είχα στο νου μου να γράψω για τις φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές αλλά πιστεύω ότι θα δεν θα ήμουν αντικειμενική και πήρα την ιδέα για το τρέχον άρθρο απο μια συζήτηση μεταξύ κάποιων κοριτσιών στο μετρό,που ακουσα καθώς γυρνούσα από μια συνάντηση με τον Υπερεκδότη και την Διεθνή Ρεπόρτερ μας. Ειναι γνωστό ότι το 2009 έχει ονομαστεί έτος Γιάννη Ρίτσου, λόγω του ότι συμπληρώνονται 100 χρόνια (1 του Μαη 1909) από την γέννηση του μεγάλου ποιητή και 19 από τον θανατό του ( 11 Νοέμβρη του 1990). Πίστευα τουλάχιστον ότι το όνομα του προτεινομενου Νομπελίστα ποιητή της "Σονάτας του Σεληνόφωτος", δεν είναι παντελώς άγνωστο στους κακόμοιρους και ανίδεους μαθητές των ελληνικών σχολείων. Αλλά και πάλι κατάλαβα πόσο εκτός τόπου και χρόνου ήμουν...."Ρε @#$%!% ποιος να είναι αυτος ο Ριτσός (ουτέ καν να διαβάσει και να τονίσει σωστα δεν μπορούσε!), έχει γράψει κανένα καλό ?" Αυτή και μόνο η έκφραση μου δημιούργησε μια τρομερή επιθυμία ή να τις ρίξω στις γραμμές ή να τις αναγκάσω να διαβάσουν την βιογραφία του Ρίτσου όπως και όλο το ποιητικό του έργο και μετά να τους κάνω ερωτήσεις και στα λάθη να αντιδρώ με καθ όλα αντιπαιδαγωγικό τρόπο!

Οπότε παραθέτω μια σύντομη βιογραφία του ποιητή :

Ο Γιάννης Ρίτσος, του Ελευθερίου, (Μονεμβασιά 1 Μαΐου 1909 - Αθήνα 11 Νοεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ποιητής. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες. Πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν το έργο του.

Το 1921 άρχισε να συνεργάζεται με τη «Διάπλαση των Παίδων». Συνεισέφερε επίσης ποιήματα στο φιλολογικό παράρτημα της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας» του Πυρσού. Το 1934 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Τρακτέρ», ενώ ξεκίνησε να δημοσιεύει στο «Ριζοσπάστη» τη στήλη «Γράμματα για το Μέτωπο». Την ιδια χρονιά γίνεται μέλος του ΚΚΕ στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι το θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορούν οι «Πυραμίδες», το 1936 ο «Επιτάφιος» και το 1937 «Το τραγούδι της αδελφής μου». Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ κατά το χρονικό διάστημα 1948-1952 εξορίστηκε σε διάφορα νησιά. Συγκεκριμένα συλλαμβάνεται τον Ιούλιο του 1948 και εξορίζεται στη Λήμνο, κατοπιν στη Μακρόνησο (Μάης 1949) και το 1950 στον Άι Στράτη. Μετά την απελευθέρωση του τον Αύγουστο του 1952 έρχεται στην Αθήνα και προσχωρεί στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύεται με την παιδίατρο Γαρυφαλιά (Φαλίτσα) Γεωργιάδη κι ένα χρόνο αργότερα γεννιέται η -μοναδική- κόρη τους Ελευθερία (Έρη). Το 1956, τον ίδιο χρόνο δηλαδή, τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».

Το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νομπέλ . Το 1975 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1977 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν.

Ετσι για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι!

Ο “πάτος” του…. Βαρελιού

Ακριβώς αυτή την αίσθηση έχω τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Ότι δηλαδή σαν χώρα, σαν έθνος και σαν πολίτες, μαζί κι εγώ, βρισκόμαστε στον πάτο του βαρελιού. Πιάσαμε πάτο που λένε! Χειρότερα και από τα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας και τα δύσκολα χρόνια της μεταπολίτευσης… Τουλάχιστον τότε ήξερες ότι δημοκρατία δεν υπάρχει, μόνο στα χαρτιά.

Το άγγιγμα του πάτου άρχισε με την ψηφοφορία στη βουλή για την υπόθεση Παυλίδη. Τότε όλοι θαυμάσαμε σύσσωμη την κυβερνητική παράταξη να αθωώνει έναν “δυνητικά” ένοχο και κάποιους “ελεύθερους κατά συνείδηση” βουλευτές να ψηφίζουν λευκό και όχι υπέρ της παραπομπής!

Και ενώ είχαν προηγηθεί πολλές δημοσκοπήσεις που έδειχναν ξεκάθαρα την βούληση του λαού για κάθαρση, που έδειχναν ξεκάθαρα την πεποίθηση των πολιτών πως η υπόθεση θα “κουκουλωθεί”. Αλλά ούτε αυτό τους συγκίνησε! Με λίγα λόγια, αδιαφορούν για το τι σκέπτεται ο απλός πολίτης!

Μου έμειναν στο μυαλό δυο στιγμιότυπα από την “απολογία” Παυλίδη. Το ένα είναι το κούνημα του δακτύλου αρνητικά, με την φράση “όχι κύριοι συνάδελφοι, δεν παραιτούμαι” και το δεύτερο, πριν την ψηφοφορία με την φράση του “ζητάω από εσάς δικαιοσύνη”….Ξέρετε τι συμπέρασμα βγάζω εγώ από αυτά τα στιγμιότυπα; Μεταφράζονται ως εξής: “όχι κύριοι συνάδελφοι, δεν παραιτούμαι εγώ που έφαγα τα λιγότερα, ενώ ξέρετε πολύ καλά τι έχουν φάει άλλοι και ζητώ δικαιοσύνη, μεταξύ κατεργάρηδων”.

Βεβαίως παρατηρήσαμε με πολύ ενδιαφέρον επίσης, την “σπουδή” της αντιπολίτευσης για κάθαρση, όταν τα δικά τους “άπλυτα” ξεπλύθηκαν με την παραγραφή, βάσει νόμου που οι ίδιοι ψήφισαν και που οι επόμενοι δεν έκαναν τίποτα να τον αλλάξουν. Με λίγα λόγια, όλοι βολεύονται από την κατάσταση αυτή!

Τον πάτο τον πιάσαμε καλά καλά, όταν εν μια νυκτί και με συνωμοτικό σχεδόν τρόπο, αποφάσισε ο πρωθυπουργός να κλείσει την βουλή, δήθεν για να προετοιμαστούν τα κόμματα για τις επερχόμενες εκλογές. Και ενώ εκκρεμούσαν ζητήματα από την δικαιοσύνη προς την βουλή για κοινοβουλευτικό έλεγχο και ενώ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν ζητήσει να παραταθούν οι εργασίες της βουλής για να μην παραγραφούν τυχόν ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων για τα σκάνδαλα της Siemens και του Γερμανού! Είναι ξεκάθαρη η “βούληση” της κυβέρνησης να χυθεί άπλετο φως σε όλα τα ζητήματα, στα πλαίσια της διαφάνειας που ευαγγελίζεται από την αρχή της θητείας της, αλλά και πριν από αυτή, σαν προεκλογικό σύνθημα!

Μα έλεος πια!! Για ηλίθιους μας περνάνε; Έχουν την αξίωση από τους πολίτες αυτής της χώρας να τους ξαναψηφίσουν, είτε στις ευρωεκλογές, είτε στις βουλευτικές εκλογές; Πιστεύουν πως μας πείθουν οι φτηνές δικαιολογίες τους;

Δυστυχώς όμως ναι! Είμαστε βλάκες σαν λαός! Και θα το δούμε όλοι αυτό, από τα ποσοστά που θα πάρουν αυτοί οι απατεώνες, είτε της μιας παράταξης, είτε της άλλης!

Κυρίως όμως από τα ποσοστά του σημερινού κυβερνώντος κόμματος…..βοήθειά μας!

Προσωπική Εξομολόγιση

Όταν μου είπε ο Νίκος ότι θέλει να ξεκινήσει μια ιντερνετική εφημερίδα, σκέφτηκα ότι θα είναι πολύ εύκολο να πέσουμε στην παγίδα και να βγάλουμε προς τα έξω όλα τα παράπονα και τα προβλήματα που έχουμε στην προσωπική μας ζωή, καθώς είναι λογικό να μην είμαστε αντικειμενικοί. Τελικά έπεσα έξω και πρόσεξα ότι κανένα άρθρο που έχει γραφτεί ως σήμερα δεν ήταν κακόπιστο και κανείς μας δεν χρησιμοποίησε την εφημερίδα για να κατηγορήσει ή να λοιδορήσει τον οποιονδήποτε που δεν θα μπορούσε να αντικρούσει κάποια κατηγορία.

   Ήρθε η ώρα όμως να διαβάσετε το δικό μου προσωπικό παράπονο. Όταν ο Νίκος ξεκίνησε να κάνει αιμοκάθαρση στον <Ευαγγελισμό>, μπήκαμε σε έναν χώρο ενός τεράστιου κτιρίου, ο οποίος ήταν καθαρός μεν αλλά στενός, χωρίς προδιαγραφές για συνοδούς ασθενών, χωρίς έναν ψύκτη για να πιεί κάποιος ένα ποτήρι νερό, ούτε καν για τους ασθενείς. Μετά την αιμοκάθαρση είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο να πέφτει η πίεση του ασθενή, αν όμως συμβεί κάτι τέτοιο δεν υπάρχει νερό.

   Το παράπονό μου όμως δεν είναι αυτό. Αυτό που πραγματικά με τρελαίνει είναι όταν ακούω κακή κριτική που γίνεται από συγγενείς ασθενών σχετικά με την αντιμετώπιση που λένε πως έχουν από γιατρούς και νοσηλευτές. Είναι πολύ δύσκολο να  αναφερθώ στο συγκεκριμένο θέμα γιατί ο καθε άνθρωπος είναι το δικό του χαρακτήρα και τις δικές του αντιδράσεις. Παρόλα αυτά θα ήθελα να καταθέσω την δική μου άποψη και πολύ περισσότερο το προσωπικό μου βίωμα.

Οι νοσηλευτές ειδικά φτάνουν πολύ συχνά στα όρια της αντοχής και της υπομονής τους. Είναι αδιανόητο να εργάζονται με συνθήκες εργασίας που παραπέμπουν σε πρωτόγονες καταστάσεις.

   Ο Νίκος έκανε αιμοκάθαρση για σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά ήταν αρκετό ώστε να συνειδητοποιήσω την σωματική και ψυχική κούραση των λειτουργών αυτών. Υπήρχαν φορές που δεν είχαν τα απολύτως απαραίτητα για να κάνουν στοιχειωδώς την δουλειά τους.Είναι εξωπραγματικό να μην υπάρχουν γάζες και γάντια! Υπήρχαν φορές που έπρεπε να προλάβουν το πρόγραμμα γιατί μετά δεν έβγαιναν οι βάρδιες των ασθενών. Και φυσικά η μεγάλη τρέλα ήταν όταν εφημέρευε το τμήμα αυτό, καθώς εκτός των προγραμματισμένων ασθενών, έπρέπε να βάλουν στα μηχανήματα και έκτακτους ασθενείς, οι οποίοι είναι αιμοκαθαιρόμενοι ανασφάλιστοι ή φυλακισμένοι.  Οι βάρδιες είναι πολύωρες, κοπιαστικές και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να έχουν την αγωνία τους και ταυτόχρονα την γκρίνια ασθενών και πολύ περισσότερο των συνοδών τους. Δεν αμφιβάλω ότι ανάμεσα στους νοσηλευτές μπορεί και να υπάρχουν άτομα που βλέπουν τη νοσηλευτική σαν επάγγελμα αν και προσωπικά δεν έχω συναντήσει κάτι τέτοιο. Με όσους ήρθα σε επαφή πρόσεξα ότι αντιμετώπιζαν τους ασθενείς ως άτομα με σοβαρό αλλά αντιμετωπίσημο πρόβλημα υγείας. Χαίρονται όταν βρίσκεται δότης και οι ασθενείς έχουν μια ελπίδα να ζήσουν φυσιολογικά και λυπούνται όταν κάτι πάει στραβά.

   Δεν μου είναι εύκολο να περιγράψω με λόγια τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν τους μήνες που πέρασα σαν συνοδός ασθενούς. Αυτό που θέλω να περάσω σαν γενική ιδέα είναι ότι αν παρ’ ελπίδα χρειαστεί να περάσουμε την πόρτα κάποιου νοσοκομείου για λίγο ή περισσότερο καιρό, και για κάποιο λόγο έχουμε παράπονο για τη συμπεριφορά των νοσηλευτών καλό θα ήταν να αποστασιοποιηθούμε για λίγο και να παρατηρήσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται και αν είναι εύκολο, να μάθουμε πόσες ώρες είναι στο πόδι πριν κάνουμε τα παράπονά μας και εγείρουμε τις όποιες απαιτήσεις μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι υπομονή και ανοικτό μυαλό. Ξέρω πολύ καλά ότι είναι δύσκολο αλλά το σίγουρο είναι ότι χαμένοι δεν θα βγούμε, είτε σε πρακτικό, είτε σε συναισθηματικό επίπεδο.

Η δωρεά οργάνων είναι μια πράξη ανθρώπινη. Κάντε ένα δώρο σε κάποιον που το έχει πραγματικά ανάγκη, αλλά και στον εαυτό σας. Δώρο ανεκτίμητο για κάποιον που το χρειάζεται πραγματικά, και για σας, γιατί θα σας κάνει να αισθανθείτε πολύ όμορφα, γνωρίζοντας ότι στο μέλλον, κάποιος άνθρωπος θα βοηθηθεί πραγματικά. Συμπλήρωσε.. Στείλε το... Βγάλε τον από την λίστα αναμονής... Χάρισέ του Ζωή!

“Ωραίο είναι να δίνεις κάτι που έχεις. Αλλά ομορφότερο είναι να δίνεις κάτι που είσαι!”

-Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος